Kanıksama ve yadsıma ne demek ?

Kanıksama ve Yadsıma Ne Demek? Bir Hikaye ile Keşfe Çıkalım

Bir zamanlar, uzak bir kasabada, birbirinden çok farklı iki insan yaşardı. Bu hikaye, aslında her birimizin içinde bulunduğu bir yolculuğu anlatıyor. Bir yanda çözüm odaklı ve mantıklı bir bakış açısına sahip olan Selim, diğer yanda ise empati ve ilişkisel bakış açılarıyla yön bulan Elif. İkisi de hayatın zorluklarıyla mücadele ediyor, ancak her biri farklı bir şekilde başa çıkıyordu. Onların hikayesi, kanıksama ve yadsıma olgularının anlamını gözler önüne seriyor.

Selim ve Elif’in Hikayesi: Kanıksama ve Yadsıma ile Tanışma

Selim, kasabanın en başarılı mühendislerinden biriydi. İşlerinde çözüm odaklı, her durumu mantık çerçevesinde çözmeye çalışan biriydi. Günlerden bir gün, kasabaya büyük bir doğal felaket geldi. Bir anda her şey değişti. Selim, felaketten sonra herkesin kendini kaybettiği bir ortamda, soğukkanlılıkla çözüm üretmeye çalıştı. Evlerin onarılması, yolların açılması… Hepsi çözebileceği birer problemi temsil ediyordu.

Ancak, felaketten sonra kasaba halkı, her şeyin eski haline gelmeye başlamasının ardından, bir tuhaflık fark etti. Selim, felaketi unutmaya başlamıştı. Şehirdeki yıkıntılara ve insanlardaki travmalara gözünü kapamıştı. Her şey normale dönmüştü. Ama bir şeyler eksikti. Yavaşça, kasaba halkı, o büyük felaketin etkilerinin kaybolduğunu ve insanlar arasında bir duygusal bağın kopmaya başladığını fark etti.

Bir gün Elif, Selim’le karşılaştı ve ona şöyle dedi: “Selim, neden kimse bu felaketi konuşmuyor? İnsanlar hala korkuyor, hala kaybolanları hatırlıyorlar, ama sen sanki hiç olmamış gibi davranıyorsun.”

Selim, şaşkın bir şekilde Elif’e bakarken, içindeki sesi dinledi. “İnsanlar zaten devam ediyor, geçmişin yüküyle yaşamak kimseye fayda sağlamaz,” diye düşündü. Bu, onun için mantıklı bir yaklaşımdı; ama bir eksiklik vardı. Elif’in gözleri, onu anlamıyordu.

Elif’in Perspektifi: Empati ve Yadsıma

Elif, kasabanın en duyarlı öğretmenlerinden biriydi. Olayları yalnızca mantıklı bir açıdan değil, insanların hissettiklerini de düşünerek değerlendiren biri olarak, kasabanın zorlu günlerinde insanları dinlemeye, onların duygusal yaralarını sarmaya çalışıyordu. Bir gün, kasabaya yeni taşınan bir aileyle tanıştı. Ailenin küçük çocuğu, gece yatarken sürekli ağlıyordu. Elif, ona yaklaşarak, “Neden ağlıyorsun?” diye sordu.

Çocuk, korkudan titreyerek, “Geceleri hala fırtınayı duyuyorum, sanki tekrar olacak gibi,” dedi.

Elif, çocuğun gözlerinin derinliklerinde korkuyu gördü. “Bu korkuyu unutmak, onun iyileşmesi için gerçekten faydalı olacak mı?” diye düşündü. Kanıksama, bir felaketin ardından duygusal bir iyileşme süreci olsa da, insanın yaşadığı acıyı görmezden gelmek, içindeki duyguları yadsımak doğru bir yol değildi. Elif, birinin duygusal iyileşmesi için yalnızca zamanı geçirmesi gerektiğini değil, gerçekten hislerini kabul etmesi gerektiğini savunuyordu.

Selim’in bakış açısını fark ettiğinde, Elif, “Evet, belki kasaba işlerini yapmamız gerekiyor, ama bu, insanlar hala travmalarını içlerinde taşıyor demek. Bir adım geri atıp, bu yüklerle barışmalarına yardım etmeliyiz,” dedi.

Kanıksama ve Yadsıma: Duygusal Tükenmişlik ve İyileşme Süreci

Selim, kasabanın sorunlarına pragmatik çözümler üretmeye çalıştı, ama Elif’in söylediklerini düşündükçe, onun bakış açısını anlamaya başladı. Kanıksama, bir süre sonra insanları daha verimli hale getirebilir. Yani, tekrar eden acıları unutmak, duygusal bağları zayıflatmak anlamına gelebilir. Bu, beynimizin bir savunma mekanizmasıdır; ancak, duygusal olarak iyileşmek için yaşananları kabullenmek gerekebilir.

Yadsıma ise, bu acıları tamamen görmezden gelme eğilimidir. İnsanlar, acıyı kabul etmek yerine, var olmayan bir gerçeklik yaratmaya çalışabilir. Bir şekilde, yaşadıkları acıyı “yok saymak” onların iyileşme sürecini engelleyebilir. Selim’in, felaketin etkilerini yok sayması ve işine devam etme isteği, aslında bir tür yadsıma örneğiydi.

Sonuç: Duygusal İyileşmenin Yolu

Sonunda, Elif ve Selim arasında bir anlayış gelişti. Selim, çözüm odaklı yaklaşımını koruyarak, kasaba halkına işlerini yapabilmeleri için yardımcı oldu. Ancak Elif, kasaba halkına duygusal destek sunarak, her bir kişinin içsel acısıyla yüzleşmesine olanak sağladı. Onlar, birbirlerinin bakış açılarını anlamaya başladılar. Kanıksama, bir süre sonra herkesin içindeki acıyı iyileştirmedi, fakat zamanla bunun bir denge bulması gerektiğini fark ettiler.

Bu hikaye bize ne öğretiyor? Kanıksama ve yadsıma, hayatın zorlukları karşısında nasıl tepki verdiğimizin yansımasıdır. Her biri, duygusal bir iyileşme sürecinin farklı yollarıdır. Ama bazen, yaşadıklarımızla yüzleşmek, onları kabullenmek ve acıyı hissetmek, en sağlıklı iyileşme yoludur. Bu hikayeyi okuduktan sonra siz ne düşünüyorsunuz? Kanıksama ve yadsıma arasında denge kurmak, gerçekten mümkün mü?